Verslag

Centraal Massief 2010

Zoals het bij de meesten gaat, zal het ook voor de 2 Barten een deels slapeloze nacht geweest zijn (met de nodige ergernis voor de respectievelijke echtgenotes).  Zij waren immers de organisatoren van deze trip, en hadden de zorg om alles in goede banen te lijden (sorry)!! leiden.  Enfin, eindelijk het moment van het ontbijt aangebroken, ons aller aangeboden door de bijna ex-voorzitter (Er zijn er die ambities hebben!).  ’t Was in ieder geval één van de beste van de zeven-daagse.  Na de inwendige mens versterkt te hebben is iedereen paraat en het vertreksein wordt gegeven.  Na de nodige stops (rook- en drink ea) bereikt de groep het eerste reisdoel: La Vieille Auberge in Saint-Agnan.  Kamers worden verdeeld en dadelijk wordt ons het edele gerstenat aangeboden.  ’t Komt vlug, maar na de derde stellen we al vast dat het merk verandert.  “Potverdorie,  ’t is weer ‘t zelfde als de vorige keer “ stelt Juul vast.  Na een grondiger onderzoek van de resten wordt geconstateerd dat we met z’n allen bedorven bier aan het drinken zijn.

Na nog wat nabeschouwingen van de eerste trip is het ondertussen tijd geworden voor het diner, waarnaar reikhalzend wordt uitgekeken door de meesten onder ons, daar de verwachtingen vrij hoog zijn (na een goede ervaring van de meesten van de groep).  Maar zoals steeds wanneer dezen te hoog zijn (de verwachtingen) is het moeilijk om hieraan te voldoen, en jawel hoor!  Blijkbaar scherpt een dag rijden de honger serieus aan, zodat “de Witte” na afloop van de maaltijd vroeg in zijn beste Frans “ et quand est-ce qu’on reçoit notre repas”.  Deze korte samenvatting van de gevoelens werd door de ganse bende beaamd, zodanig dat het personeel ijlings in de keuken verdween en zich niet meer liet zien, om terug ten tonele te verschijnen met een bak Leffe/Grimbergen.

Deze laatste werd met de grootste zorg tot de laatste druppel geleegd, waarbij de nodige ambiance wordt gemaakt.  Sinds een bepaalde tijd durft wel eens het woord “clan“ te vallen.  Hiermee worden dan 2 families bedoeld, maar door de laatste ontwikkelingen aan het thuisfront zou dit volgens de “ambitieuzen” onder ons wel eens vlug tot de verleden tijd kunnen behoren. De avond werd besloten onder bulderend gelach en op naar een nachtje rust.
Dit is echter veel gezegd, want,  zoals geweten zijn er onder ons die nogal wat nachtelijk lawaai produceren (eveneens de bijslaper van de schrijver !?).  Enfin, na een lange (eigenlijk korte) nacht, tijd voor het ontbijt. Verwachtingen blijven opnieuw onder de maatstaf, (één worst als charcuterie) maar dan wel een goeie (’t  ja, als je niet meer hebt om te vergelijken).

’t  Startsein wordt gegeven door de Barts, en iedereen terug de baan op.  Op naar beter, maar dit is iets te voortvarend.  Bij elke stop vindt onze Free dat het er toch zo stinkt “No rotte aare”.  “D’as zeiker den bak van de Puttemans dee zuu stinkt”. Maar nee hoor, ’t  was zijnen bak die stonk.  Na een deskundig onderzoek door de leden wordt er vastgesteld dat het de batterij is die aan het koken is. “da komt zeiker van maane pinker” aldus Free.  Kan zijn, maar voor alle zekerheid wordt uitgekeken naar een winkel van batterijen.  Het nodige wordt gevonden en B&B en l’ Africain brengen alles met de grootste zorg terug in orde.  Iedereen content en opnieuw de baan op.  Na een voorspoedige rit wordt de volgende stop bereikt, Ma Cachette.  ’t Was inderdaad goed vertopt, maar voor de vets blijft niets verborgen, ook de “garage” niet, want dit was echt wel op z’n Frans.  Je moet veel verbeelding hebben om het “ding” een garage te durven noemen, maar iemand die zijn motor volledig beheerst geraakt hier toch binnen (Schrijver is buiten blijven staan met nog een paar slimme ). .

Blijkt na een kort geprek met de eigenaar dat deze dezelfde afkomst heeft als de bijnaam van de broer van de schrijver.  Natuurlijk wordt er gevraagd of we een biertje kunnen nuttigen, maar deze wereldvreemde wereldreiziger bekeek ons of hij het in Keulen hoorde donderen, en dan zat er niets anders op dan elders ons geluk te zoeken.  Tijdens het apéritief wordt er wat gediscussieerd over pastis . B&B proberen dit direct uit en bestellen respectievelijk een ricard en een cinq-quand-et-un (51).
Discussie: Ricard heeft 45°, maar hoeveel heeft 51?  51° zou je denken! Wel, vraag het één van de leden.  Nu weten ze het (Wat ervaring niet kan doen hé).

Na een goede wandeling is de eetlust weer behoorlijk, en jawel hoor.  Daar gaan de verwachtingen weer.  Slecht is anders, maar goed is toch ook iets anders.  Gelukkig wordt het geheel aangevuld met goed fruitsap en andere geestrijke dranken.  Er zijn leden die zich verheugen op het feit dat 1 clan geen kaaseters zijn, zodoende wordt hun karig maal toch nog aangevuld.  Na een redelijke nachtrust wordt de volgende etappe aangevat.  Met alle hoop gevestigd op het volgende doel (de Ardèche), begint de dag alvast zeer aangenaam. 
Rond de middag vindt Juul een ietwat afgelegen, maar toch heel gezellig terrasje.  Na even geïnformeerd te hebben is er mogelijkheid om de inwendige mens te versterken, maar ietwat geduld is nodig, want de uitbaatster staat er alleen voor. Tot onze verbazing staat er al een koude schotel geserveerd tijdens de eerste ronde bier.  Iedereen blij dat we tenminste iets krijgen, maar neen hoor.  Na enkele tellen wordt de tweede “plat” al opgediend, “ lang niet slecht, hé mannen” wordt er gefluisterd aan tafel.  HéHé, eindelijk een voldaan gevoel, maar nee, ’t is nog niet alles. Daar komen ze met een derde plat, kaas!  Weer dubbel werk voor B&B.  Oef ! eindelijk op. Buiten de waard gerekend van de waardin want daar komt nog een afsluiter: een heerlijke flan caramel.  Nu is het echt wel genoeg.  We kruipen dus terug op de moto, enkele kilo’s en een ervaring rijker (als je niet veel verwacht, wordt dit gemakkelijk overstegen).  ’t  Kan blijkbaar niet rap genoeg gaan voor Spapie, want hij houdt er een zeer vlotte snelheid op na.  Zo vlug mogelijk de Ardèche doen is zijn doel.  Bij aankomst in het hotel kan het dan ook niet rap genoeg gaan.  Hij is er nog niet af, of hij zit er al terug op (de moto hé).  Bepaalde leden fronsen hierbij het voorhoofd, en besluiten toch maar liever op hun gemak van deze natuurpracht te genieten.  Onderweg oppert Free het idee om bij zijn Belg in Grospierre iets te gaan drinken.  We komen vlug tot de ontdekking dat dit geen voorstel, maar een must is, dus op naar Grospierre.  Dit bleek uiteindelijk de moeite waard en nadat Africain ons vervoegt (die heeft ondertussen een inhaalmanoevre uitgevoerd in de vorm van een tukje), wordt er menige pint gedronken.  De andere helft van de Vets blijkt ondertussen ook aan hun trekken te komen (niet letterlijk opvatten natuurlijk!?).  Ze hebben zich zichtbaar tegoed gedaan aan het overtollige schoon en nat van de streek, zodanig dat ze er niet van zwijgen.

Van zwijgen gesproken, er wordt nog voor de maaltijd door de hotelier fijntjes opgemerkt dat er nog andere gasten vertoeven en dus geen lawaai mag gemaakt worden, waarop de Witte direct: “ vous n’avez qu’a nous servir le repas tres vite, comme ça, on sera vite parti “.

Zo gezegd, zo gedaan, en na de maaltijd wordt er afgesproken met de eerste groep om nog even langs dat lokaal bar’tje te gaan.  ’t Moet goed zijn, want Juul wrijft zich constant over het gezicht, tekenen van….  De weersgoden zijn er echter tegen, want het begint te gieten zoals het alleen in zuiderse landen doet. Ondanks laat iedereen zich toch overhalen om mee te gaan. Blijkbaar is het zicht enig.  Daar moet en zal iedereen zich van overtuigen.  In ieder geval: ze hebben daar leuke honden aan de Ardèche!!!!!.

Na een welverdiende nachtrust, alweer te rumoerig voor sommigen (ja,ja den James kan er ook wat van!!) wordt de volgende tocht aangevat.  Aanvankelijk alles ok, maar reeds na een paar uurtjes wordt er weer een abnormaal geurtje waargenomen bij de Free (zijn motor wel te verstaan) en jawel, na nog een 40-tal kilometer geeft “zijnen bak” de pijp aan Maarten. Geen paniek denkt de Free, ‘k heb toch VTB-VAB.  Wel, zeggen B&B, bel dan maar zo snel mogelijk.  Neen hoor!!, zolang nonkel Juul niet zegt van te bellen, no way!!

Ondertussen vertrekt Spapie op verkenning naar onze volgende locatie, daar dit de grote onbekende van de dag was.  Daar aangekomen zag hij dat het goed was, en ging verder, euh, bleef daar met de melding aan onze gastheer dat er enkelen in retard zouden zijn.

Ondertussen VTB toch gebeld, en na de nodige misverstanden is onze Free toch bij ons geraakt (de anderen zaten ondertussen aan hun derde schotel!!!).  Inderdaad, we zaten bij een Belgisch koppel, die de feestmentaliteit nog helemaal niet kwijt waren en hun apetijt ook niet.  Man, man, fantastisch gegeten en gedronken.   Goeie matrassen, “k Heb ook een goeie”, zegt Spapie, “ik ben ermee getrouwd”.  Alle miserie was dus vrij vlug vergeten, maar (en er is altijd een maar), iemand moeten achterlaten, zelfs al is hij in goede handen is altijd moeilijk.  Free, we love you man, maar jij gaat met de vlieger verder.

Niet te vlug praten, want Rikkie (altijd vroeg wakker) doet ’s morgens de controle van de motoren en ontdekt dat de witte platte band heeft.  Effe opblazen en we zullen wel zien, want ondertussen staat er een uitgebreid ontbijt op tafel dat vraagt om gegeten te worden.

Band van de witte schijnt te houden, maar dan ziet l'Africain dat zijn handvatverwarming de hele nacht heeft opgestaan (eigenlijk iets dat voor janetten is, hé witte).  Gevolg: platte batterij.  Is er hier een mol aan het werk geweest?
Ondanks alles, toch op tijd hartelijk afscheid kunnen nemen van hele warme mensen, en op naar de volgende stop.  Door de witte zijn platte band wordt er nu meer naar de banden gekeken,  en bij het eerstvolgende tankstation stelt James vast dat ook zijn achterband sporen van een nagel vertoont, en wat dacht je: hij gaat langzaam af.  ’t Zal wel gaan volgens onze gerustigheid zelve, en hij reed voort. Bij de achterband van Tomba la bomba zien wij tekenen van schaafwonden, maar hij geraakt er zeker nog mee in België zenne!  De Witte zijn band vertoont geen enkel teken van flauwte meer (raar!!!). Enfin, “voesj me de koesj en waile weg”.  Achterblijvers moeten en zullen er altijd zijn.

Eigen keuze of anders, maar indien zo bepaald slaat er soms iets tegen.  De Franse gendarmerie was erop gebeten om die dag een Belg te kloten, en dat heeft er één geweten.  Toch was het buiten de waard gerekend van de kippen, maar onze Spapie laat zich zo maar niet doen, en met anderhalf uur vertraging smaakten wij toch het genoegen om terug samen te zijn.  Zij het dan wel dat iedereen stond te bibberen bij het afstappen.  Een mooi verhaal kan hij later aan de kleinkinderen wel vertellen.  We zitten aan de Mont Doré, een ski-oord, en het doet verdomme al zijn eer aan. Bij aankomst 2°C en bij vertrek 0°C + sneeuw.  Er zijn dus werkelijk geen seizoenen meer moet je maar geloven.  Rikkie wil wel wat souvenirs kopen, maar de kou overwint, en hij besluit toch maar te wachten op beter (dat van het plafond zet ik er nu niet in zie!).  Na wat rondgezocht te hebben naar een bar besluiten we, daar er effectief niets open is, om in de bar van het hotel wat na te kaarten.
Navraag bij Juul: De smalle heeft gewonnen, en “daarvoor moet hij mij wakker maken zenne, om dat te kunnen vertellen”!!
Hier stelt James voor de eerste keer vast dat de witte echt véél nachtelijk lawaai produceert: “zueet emmek nog nuut nie guut, ima giel leive nog nie, amaai”.

Wacht maar, denkt den James, de wraak zal zoet zijn. Een welverdiende nachtrust later wordt er weeral niet al te fameus ontbeten, en vertrekt de groep richting huiswaarts, met nog een stop in  Saint-Agnan (Marc, ‘k vraag me nog altijd af wat er ginder zo geweldig is, misschien moet je me wat meer uitleg geven daarover!  Heeft het misschien iets met “los van de grond” te maken?).

Tijdens de rit blijft Spapie heel verstandig in het midden van de groep.  Daar slaat het noodlot weer toe, want de achterband van zowel Tomba la Bomba en James Boy houden het voor bekeken.  Dus, een garage zal en moet gevonden worden.  Tegen de middag is het geluk met ons en vinden we een bereidwillige Yamaha-dealer die de beide vrienden, tegen een zeer faire prijs kan helpen. Ondertussen hebben we tijd om op ons gemak te fourchetten, en ik heb zelfs de mogelijkheid om het een en ander aan te schaffen, om het thuisfront te “contenteren”.  Nu komt de grootste opgave: “waar was die garage ook weer gelegen”.  Blijkbaar had niemand eraan gedacht om dit adres te noteren, want iedereen kijkt naar een ander.  Dan maar op goed geluk, en ja hoor, na drie kwartier weg en weer rijden, vinden we onze bestemming (Niets blijft verborgen voor de Vets. Kleine nota van de schrijver: we waren vanaf het restaurant welgeteld op 1,5 km van doel).  Wat een voordelen hé, een gps!! Maar je moet wel de locatie als favoriet opslaan!!
Om het met De Saedeleer zijn woorden te zeggen: ”dat is de vermoeidheid”. 

Iedereen blijgezind en weg zijn wij.  Het gezapige tempo wordt soms wat teveel voor Juul (lees: te traag) en aangezien hij op dat moment laatste is met Rik, kan deze niet anders, dan onze voorzitter wat bezig te houden.  Iedereen gaat er graag eens voor, zo ook de schrijver.  Wat een misrekening. Tijdens de volgende stop wordt er door de broer dezes, nogal heftig opgemerkt: “Es de praais vantaaid e raabewaais misscheen“. Hola, parentcontrol, ahnee, brothercontrol noemen ze dat (’t  kan ook broederliefde zijn, ‘k weet het eigenlijk niet). 
’t Heeft er waarschijnlijk niets mee te maken, maar plots neemt Juul de kop, met gevolg dat de twee laatste kwijtgespeeld worden. Geen verbetering hoor, Juul tegen Bart!!

Na de middag neemt deze laatste terug de kop, maar zoals reeds vermeld, mag men nooit blindelings een GPS gehoorzamen.  ’t Is zoals met een vrouw: ’t gaat gegarandeerd mis.  Van een prachtige baan afwijken om in een veldwegel terecht te komen is vragen om problemen, althans voor onze vastige rustigheid (den James).  Daar gaat hij met zijn 10 geboden tegen de drassige/grassige vlakte.  Als ge nog eens wilt gaan liggen hé James, doe dat dan als ge al afgestapt zijt!  De schade blijft al bij al beperkt tot 2 afgebroken spiegels. Die heeft hij toch niet nodig, want hij kijkt er nooit in.
Enfin, na een” rustige” rit wordt eindelijk Saint-Agnan bereikt. Verrassing!!, blijkt dat Walter en Fred het niet meer uithielden in België, om welke reden dan ook, en daar zijn ze dan. Hoe meer zielen, "hoe meer vreugd’, en dat wordt gevierd met een stevige pint.
De gezamelijke wedervaren worden opgerakeld, zodoende dat er heel wat afgelachen wordt.

Het menu wordt uitgebreid besproken. B&B hadden namelijk uiterlijk gevraagd naar “slakken” en “charolet”.  ’t Ja, ’t zal wel wat duurder zijn, maar “who cares”, als het maar goed en genoeg is. “Wat is een charolet”, vraagt iemand. Wel dat is een graskalf. “ah ja, familie van den James” zegt de walter, “die heeft ook graag gras, hij gaat er zelfs in liggen met zijn moto”.  Na dit lekkere maal, wordt de reis al zo een beetje geëvalueerd, met de nodige bloemrijke verhalen.  Komt Tomba terug van de kleine plaats: “ pff, ‘k heb op tijd moeten doorchassen, want ik was mij omhoog aan het kakken”.  “Van kakken gesproken”, zegt de Witte, “in a broek scheiten, d’as hetzelfde als verliefd zijn. Ah ja??? Iedereen ziet het, maar alleen gij hebt dat warme gevoel”. Wel, de avond was alweer goed ingezet, en lijkt nog zeer geanimeerd te worden.

Een goede maar korte nachtrust, en ja, tijd om de laatste etappe te rijden.  Aan alles komt een eind, en het eindpunt is in zicht.  Zonder noemenswaardige voorvallen wordt het moederhuis bereikt alwaar een goede Stella, Maes, Orval of andere genoegens klaar staan (vrouwen, kinderen en aanverwanten).  Onze Free heeft ondertussen gezorgd dat de beide organisatoren op een gepaste wijze bedankt worden vanwege de hele groep, want ja hoor, ’t is niet alles om zoiets over je kop te trekken.  Onze thuisbasis heeft ook gezorgd voor een zéér hartig hapje: Stoofvlees met frieten. Wel, dat heeft nu is enorm gesmaakt zie en waarvoor hierbij ook onze welgemeende dank!!

Rest ons nog alleen uit te kijken naar de volgende trip, maar dit is voer voor vele vergaderingen, waarin we terug van ieders gezelschap kunnen genieten.

de gecensureerde versie van het fotoboek kan je hier bekijken

 
®2010Copyright@rickkie.ptm